600 rodzin. Ponad 25 lat obserwacji. Jeden wspólny mianownik: zdrowa starość bez chorób wieku podeszłego.

Projekt Genów Długowieczności, prowadzony od 1998 roku przez zespół prof. Nira Barzilaia z Albert Einstein College of Medicine, obserwuje osoby powyżej 95. roku życia oraz ich rodziny. Wnioski przeczą popularnemu przekonaniu, że zdrowa starość to głównie efekt stylu życia: znacząca część badanych paliła papierosy, a ich dieta była daleka od wzorcowej.

Kluczowy okazał się inny mechanizm: kompresja zachorowalności. Osoby z tej grupy zaczynają chorować na nowotwory, choroby układu krążenia czy cukrzycę średnio 18 do 24 lat później niż grupy referencyjne w tym samym wieku. To nie wydłużenie cierpienia, lecz jego skrócenie, przesunięte na sam koniec życia. Znaczenie genów rośnie wraz z wiekiem, szczególnie w przypadku osób osiągających wyjątkową długowieczność.

Dla systemów ochrony zdrowia oznacza to nowy kierunek badań: identyfikację mechanizmów biologicznych, które da się przełożyć na terapię, a nie tylko na rekomendacje stylu życia.